Vanaf maart mag ik in het mooie Oosterhout aan de slag als uw kerkelijk werker. Ik zal me even voorstellen. De afgelopen jaren heb ik in Rotterdam gewerkt. Daar leerde ik in het pastorale werk van de kerk, het zorgcentrum en ziekenhuis van de levensverhalen van jongere en met name oudere mensen. Hun trouw aan elkaar in de gemeente, aan hun familie en waarden, aan hun geloof. En ook leerde ik van hun twijfels en vragen. Ik vind het altijd weer verrassend en een voorrecht om in gesprek en op huisbezoek te mogen gaan en dan te ontdekken hoe wederkerig zoiets kan zijn, omdat ik zelf ook zoveel mag ontvangen in de verhalen die mensen mij toevertrouwen. Ooit begon ik met werken in de zorg en daar leerde ik, met name in de Ark – een gemeenschap van veelkleurige mensen – hoe waar de quote van Henri Nouwen (hij woonde er zelf) is: “luisteren is vaak waardevoller dan spreken”. Daarin heeft hij misschien wel gelijk. En ook vertelde hij dat je uiteindelijk niet bent wat je hebt of doet of wat anderen vinden, maar dat eenieder van ons, met onze eigen gaven en tekorten, een geliefd kind van God is. En dat we vanuit dat besef mogen leven en doorgeven. Zo hoop ik ook er te zijn en telkens op weg te gaan.

In de kerkdienst van 8 maart word ik in de gemeente bevestigd. Daarin klinkt het evangelie van de zondag volgens het oecumenisch leesrooster: Johannes 4.
Een Samaritaanse vrouw komt bij een waterput en Jezus vertelt haar dat ze geen water meer hoeft te putten. Hij is het levende water, drink daaruit! Het is een verhaal waarin ze tot leven komt. Mij doet het verhaal denken aan een lied van Oosterhuis: ‘Delf mijn gezicht op, maak mij mooi’ (Lied 789). Het lied is als het ware een (smeek)bede van wie zingt tot een ander (de Ander?), om tot zijn/haar diepste zelf te komen.

Het unieke van ieder mens mag tevoorschijn komen. En toch gaat er achter het menselijke gezicht vaak heel wat meer schuil dan men in eerste in­stantie zou vermoeden. De vraag is dan: wie zijn we? Vandaar de vraag aan de ander in dit lied: ‘delf mijn gezicht op’, met andere woorden: graaf mijn diepste wezen op. Gevonden worden en jezelf opnieuw verstaan, zo klinkt het hier. Het gaat daarbij om de ont­moeting tussen mensen en de ruimte die daarin is. Het tweede couplet gaat over hoe we opnieuw gaan zien, gaandeweg. 

In de ontmoeting met God en elkaar vinden we terug en worden we hele mensen. Hoe mooi is dat.

Zondag d8 maart zal ik dus worden bevestigd, met een zegen. Van daaruit mag ik de gemeente gaan verkennen. De komende tijd neem ik me voor om met velen van jullie kennis te gaan maken. 

Hartelijke groet, Marjan van Weerden