….kerkelijk werker Henco de Bruijn

‘Ik luister graag naar levensverhalen’

Henco de Bruijn, kerkelijk werker

Al lang voordat hij bij onze Protestantse Gemeente solliciteerde als kerkelijk werker, koesterde Henco de Bruijn al een foto van de Vredeskerk. Die foto maakt deel uit van de verzameling afbeeldingen van kerken in binnen- en buitenland die in keurige ordners een hele wand van zijn werkkamer beslaat. Nu hij 1 februari begint als pastoraal werker in onze gemeente, zal hij vaak te vinden zijn in of bij die Vredeskerk. En wellicht soms achter het orgel, want (kerk)orgel spelen is een tweede hobby van hem. In de woonkamer van zijn huis in Asperen staat ook een bescheiden pijporgel, “voor een koopje op de kop getikt”.

Het huis in het centrum van het dorp ademt helemaal de sfeer van kerk en godsdienst. Op weg naar de werkkamer passeert de bezoeker een portret van Luther, een oude zondagsschoolplaat van Jezus en een heiligenbeeld onder een stolp. En ook zijn zoontje Maarten lijkt erdoor aangestoken: op zijn verzoek bouwde pappa van Lego de imposante (hervormde) stadskerk van Asperen na, die honderd meter van hun huis staat.

Hij komt daar weliswaar niet zo vaak want hij is organist van de hervormde kerk in het naburige Herwijnen, waar hij in 1981 geboren en vervolgens getogen is, als zoon van een fruitkweker. Zijn broer nam het bedrijf over toen zijn vader ziek werd, Henco had die ambitie niet. Hij vond buiten werken wel leuk maar wilde eigenlijk al van jongs af aan predikant worden.  Dat zat er niet in, maar na mavo en havo (in Gorinchem) koos hij voor de hbo-opleiding godsdienst/pastoraal werk aan de Christelijke Hogeschool Ede. Daar ontmoette hij Gerdien uit Lunteren, die er de pabo deed en nu zijn echtgenote is. Zij geeft in deeltijd les aan de School met de Bijbel in Brakel.

Door het orgel spelen in Herwijnen kreeg hij een band met de hervormde predikant daar, bij wie hij vervolgens ook belijdenis deed. Tot die tijd was Henco gereformeerd, na zijn belijdenis werd hij hervormd. Van Samen op Weg is in dit gebied weinig te merken, laat staan van fusies onder de vlag van de PKN. De oma van Henco ging op zondagochtend naar de gereformeerde kerk en zijn opa ging dan mee, maar die ging vervolgens ’s avonds nog in zijn eentje naar de hervormde kerk. Zijn moeder komt toevallig uit Oosterhout, niet ons Oosterhout maar het gelijknamige dorp bij Nijmegen.

Henco kwam op de hogeschool in Ede in aanraking met studenten van allerlei protestantse kleur, van gereformeerde bond tot baptist en Pinkstergemeente. Hij is een groot voorstander van oecumenische samenwerking en betreurt dat die er in zijn woongebied vrijwel niet is. “Het naburige Leerdam, een stadje van 21.000 inwoners, telt twaalf verschillende kerkgenootschappen!”

Na zijn huwelijk met Gerdien in 2006 kochten zij een twintiger-jarenhuisje in Asperen dat zij met eigen en andermans handen opknapten en moderniseerden. Er liggen nu zelfs zonnepanelen op het dak maar sinds de geboorte van hun tweede kind, Alinda, begint het krap te worden.

Henco deed zijn hbo-studie gedeeltelijk in deeltijd. Daardoor kon hij geld blijven verdienen als greenkeeper, verantwoordelijk voor grasmat en struiken, op een golfbaan.  “Ik heb eerlijk gezegd niets met golf, maar het buiten werken is lekker, al moet ik ervoor ’s ochtends om zes uur opstaan.” Tot 1 februari werkt hij nog op de golfbaan die onderdeel is van Kurenpolder Recreatie in Hank. Daar heeft hij een vaste aanstelling die hij nu inruilt voor een tijdelijke aanstelling voor 36 uur in de week als pastoraal werker bij onze PGO. “Ik heb een jaarcontract met de toezegging dat er voor drie jaar ruimte op de begroting is. En dan zien we wel verder.”

Ervaring met pastoraal werk heeft hij al opgedaan bij de Hervormde  Gemeente van Brakel. Na een stage heeft hij daar anderhalf jaar in deeltijd meegedraaid in het pastoraat. Dat deed hij ook zeven jaar in de Hervormde Gemeente Ameide en Tienhoven, die wel behoort tot de Protestantse Kerk in Nederland maar waar een vrouw in het ambt nog taboe is. Officiële bevoegdheid om te preken heeft hij (nog) niet maar hij heeft wel veel begrafenisdiensten geleid  en enkele reguliere zondagsdiensten.

De liefde voor kerkgebouwen dateert al van zijn vijfde jaar. Toen maakte hij een dienst mee in de Domkerk in Utrecht waar een oom als predikant voorging. “Van de dienst heb ik weinig onthouden, maar ik raakte onder de indruk van het gebouw. ” En toen hij van de koster een paar ansichtkaarten kreeg van het gebouw, werd dat het begin van zijn verzameling. Die beperkt zich niet tot protestantse kerken (“Katholieke kerkgebouwen zijn vaak veel interessanter”) en dus zitten er in de map waarin de PGO met de Vredeskerk aanwezig is, ook afbeeldingen van rooms-katholieke kerken en kloosters in Oosterhout; zelfs van gebouwen die inmiddels zijn afgebroken of aan de eredienst onttrokken, zoals dat heet.  Henco blijkt goed op de hoogte: “Ja, die Antoniuskerk, dat is zo’n mooi gebouw tegenover de Heilige Driehoek, zonde dat die niet meer wordt gebruikt.”

Hij popelt om aan de gang te gaan in Oosterhout, met als taak vooral het ouderenpastoraat. Wat hem daarin boeit? ´De ontmoeting met mensen, die graag hun levensverhaal willen vertellen, zeker als ze door het verlies van een partner eenzaam zijn geworden. Met alleen luisteren help je soms al. Natuurlijk komen er dan soms levensvragen naar voren, en ook twijfels. Rondom rouwdiensten krijg je nog wel eens contact met mensen die van de kerk afgeraakt zijn. Je merkt dan soms dat er een verkeerd beeld leeft van wat de protestantse kerk in 2018 is. Zij zien bij protestants nog een kerk als in Staphorst voor zich. Daar zou ik me ook niet thuis voelen.”

Contact: kerkelijkwerker@pgoosterhout.nl

Ger Dullens, februari 2018