…’groene’ diaken v.d.Meer

‘Mijn biologische tomaten gaan vooral de grens over’

klik voor groter

Dat Dirk Pieter van der Meer meedoet aan de commissie Groene Kerk van onze PGO is eigenlijk logisch. Hij is immers behalve penningmeester van onze diaconie ook mede-eigenaar van kwekerij Meer Camp in (o.a.) Made, die volledig duurzaam werkt. De driehonderdduizend kilo tomaten die de kwekerij per week produceert mogen volledig biologisch heten en hebben de daarbij behorende keurmerken verworven. Bezoekers van de Herfstmarkt hebben ze kunnen proeven, evenals bezoekers van de Duurzaamheidsmarkt een week later op de Heuvel.

Dat hij naast het intensieve werk als kweker (“elke ochtend loopt de wekker om 5.15 uur af”) tijd vrij maakt om mee te denken over het duurzaam maken van onze PGO heeft te maken met zijn instelling: “Van ieder lid van de kerk mag worden verwacht dat ze hun steentje bijdragen aan wat er gedaan moet worden.”

Dirk Pieter stamt uit een tuindersgezin in Maasland (bij Maassluis), waar hij 37 jaar geleden werd geboren. Na een handelsopleiding koos hij op zijn negentiende voor de hogere tuinbouwschool. Met dat diploma wilde hij het tuindersvak in, maar niet in Maasland of het naburige kassendorp De Lier, waar zijn vrouw vandaan komt (“Onze opa’s bleken bij elkaar op school te hebben gezeten”). In het steeds meer verstedelijkende Zuid-Holland is geen ruimte voor een tuinder die op expansie mikt. Made biedt die ruimte wel.

Het bedrijf zit aan de Plukmadeseweg in het gebied dat heet Plukmade 2, waar de kwekerij in 2008 al was uitgegroeid tot 150.000 vierkante meter. “We hebben nu het bedrijf hiernaast gekocht waardoor er nog dertigduizend vierkante meter bij komt. En met vier andere bedrijven hier hebben we erdoor gekregen dat het gebied tot aan de jachthaven van Drimmelen als Plukmade 3 mag worden ontwikkeld.”

Op 15 oktober  doopte ds. Vlieger de enkele maanden oude Jonas Benjamin van der Meer, terwijl zijn twee oudere broertjes ingespannen toekeken.

Niet alleen zijn bedrijf breidt uit, ook het gezin van Dirk Pieter. Zondag 15 oktober doopte ds. André Vlieger zijn derde kind.

Meer Camp is eigendom van Dirk Pieter en zijn broers Aris en Rochus. De onderneming omvat ook een kwekerij in Maasland en in het Zeeuwse Sirjansland. Binnen het driemanschap doet Dirk Pieter de in- en verkoop en het personeelsbeleid, terwijl zijn broers de dagelijkse leiding van de kwekerijen hebben. Dat brengt Dirk Pieter nogal eens over de grens, bij voorbeeld naar Spanje waar Meer Camp in de winter in de buurt van Murcia kasruimte huurt.

Het personeel omvat zo’n zeventig mannen en vrouwen en wie de lijst bekijkt ziet vooral Oost-Europese namen. “We betalen gewoon volgens de c.a.o.”, legt Dirk Pieter uit, “maar Nederlanders doen al gauw moeilijk als ze een uurtje langer moeten doorwerken. Daarom hebben we hier Turken, Grieken, Hongaren en Polen (in Polen werven we zelf personeel), die graag langer doorgaan als ze daarmee extra verdienen. Sommige Turkse krachten werken hier al twintig jaar. Ik ben wel eens op kraamvisite geweest bij een Turks gezin en heb ook een Poolse bruiloft mogen meemaken.”

Kerkelijk vormt het personeelsbestand een oecumenische gemeenschap. Er zijn moslims onder – voor hen heeft de kwekerij een gebedsruimte – , Grieks orthodoxen en rooms-katholieken. De tomaten, paprika’s en komkommers van Meer Camp gaan ook voornamelijk naar het buitenland. “In Nederland verkopen we nog geen tien procent van onze productie. De rest gaat onder andere naar Rusland en Amerika.” Rusland werd even een probleem toen dat land na het geschil over het neerschieten van de MH17 de grenzen voor Nederlandse producten sloot, maar nu rijden er bijna dagelijks Russische vrachtauto’s voor. Die brengen de tomaten via Turkije of Litouwen over de Russische grens en daarom mag er op de pallets en de dozen geen enkele tekst staan die de herkomst zou verraden. Naar de VS gaan de tomaten twee keer per week per vliegtuig, met goedkeuring van de Amerikaanse autoriteiten die met een delegatie in Sirjansland zijn geweest om de duurzaamheid van de productie te controleren.

Bij het bedrijf staan in de machinekamer omgebouwde scheepsmotoren die aardgas – per uur even veel als een gezin in een rijtjeshuis in een heel jaar verstookt – omzetten in 50% warmte, 42% elektriciteit en 8% CO2. De warmte en CO2 gaan de kassen in en de elektriciteit die Meer Camp niet zelf gebruikt gaat via een kabel onder het Wilhelminakanaal naar de Amercentrale. “Wij werken efficiënter dan die centrale”, zegt Dirk Pieter trots, “want die centrale loost warm water op de rivier.”

De nabijheid van die centrale was een van de redenen om in 2009 voor Made te kiezen. Dat betekende voor de gereformeerde Dirk Pieter en zijn oorspronkelijk hervormde vrouw ook het kiezen van een kerk waarin zij zich thuis zouden voelen. Voor een gereformeerde kerk zouden zij naar Raamsdonksveer hebben moeten rijden en in de hervormde kerk van Made zag het jonge echtpaar vrijwel geen leeftijdgenoten. Daarom kozen zij zeven jaar geleden voor onze PGO “en hier hebben wij het goed naar onze zin”. Het echtpaar deed eerst mee in de door ds. Vlieger geleide Schakelkring, Dirk Pieter draaide mee in de leiding van JOPeace en zat in de commissie die ds. Marco Boeve naar Oosterhout haalde. En na de boot een jaar te hebben afgehouden liet Dirk Pieter zich vervolgens strikken voor de diaconie.

Als lid van de kerkenraad maakt hij zich wel zorgen over de terugloop van de betrokkenheid van gemeenteleden, maar dat nuanceert hij direct: “Vroeger gingen de mensen min of meer verplicht naar de kerk; nu zitten er alleen mensen die uit vrije wil zijn gekomen, de kwaliteit is belangrijker dan de kwantiteit. En ja, moet ik de illusie vast houden dat mijn kinderen straks trouw naar de kerk gaan? Voor mij draait het om er op deze wereld voor elkaar te zijn, ieder op zijn eigen manier.”

 

Ger Dullens, november 2017